Rika van Nijnatten woonde aan de Hoeksetraat te Schijf.
Geschreven door Rika van Nijnatten.

Ook vader en moeder gingen mee om mijn vriend Louis uit te zwaaien, rechts de chauffeur.

's Morgens op de fiets naar het station in Roosendaal, vergezeld van vele familieleden. Daar aangekomen met z'n allen in de trein richting Rotterdam. In de haven lag de "Sibajak", een hele grote boot, te wachten om mij naar het land van mijn toekomst te brengen. Nadat de scheepshoorn met luide toon ons vertrek aankondigde, werden zij, die mij uitwuifden, steeds kleiner en op het laatst niet meer te onderscheiden.

10 September 1953, allemaal verzamelen voor het ouderlijk huis, een foto maken en dan met z 'n allen op de fiets naar Roosendaal. V.l.n.r. vader, Rika, moeder, Lena, Naan, Marie, Roos, Lien met baby, tante Leen van Nijnatten-Martens. Zittend v.l.n.r. Frans Suykerbuyk, Toon van Nijnatten, Frans van Bergen.

Wachten op de trein.

Later hoorde ik dat het geluid van de scheepshoorn verschillende familieleden een naar gevoel had gegeven.
Het duurde elf dagen voordat we in Halifax aankwamen. De reis was echter niet zonder slag of stoot verlopen, want we kregen onderweg nog een storm te verduren. De trein die mij naar Petrolia bracht, waar mijn broers Jan en Janus woonden, was niet zo comfortabel. Alleen maar houten banken, geen slaapplaatsen. Twee dagen en een nacht heb ik daar in doorgebracht. Van Petrolia ben ik doorgereisd naar Caledon. Daar woonde mijn vriend Louis met zijn familie. In oktober 1954 zijn Louis en ik getrouwd en kochten onze eerste auto. Een gloednieuwe Pontiac 1953 voor 1.300 dollar. Daarmee zijn we naar Willowdale gereden, waar Louis ging werken op een herenbedrijf ah tuinman en "care-taker". Daar begonnen wij ons gezinnetje te stichten.

...en nu alleen verder.

Oktober 1954, onze trouwdag V.l.n.r. broer Adrian, z'n vrouw Marie en hun 2 kinderen, Louis en ik, broer Jan, z'n vrouw Nellie en hun dochtertje, zus Roza met haar man Frank, Zij wonen allen in Canada.

Onze familie groeide uit tot drie kinderen in vier jaar. Dat was voor de baas Mr. Aston te veel in een te korte tijd. Dat vond hij een reden om Louis ontslag te geven. Wij maakten daar geen probleem van. Wij pakten ons boeltje op en verhuisden naar Dublin, waar mijn zus Roza en haar familie woonden. Louis is daar gaan werken in de sawmill (zagerij). Hij verdiende daar 1 dollar per uur. Op het herenbedrijf had hij 150 dollar per maand en vrij wonen. Voor het huis dat wij in Dublin bewoonden, betaalden wij toen 30 dollar per maand. Het leven was toen nog heel goedkoop: een brood kostte toen 18 cent en melk 21 cent per liter. Louis werkt nog steeds op de sawmill.

Wij hebben nu een eigen huis en leven heel gelukkig met onze 4 kinderen en 10 kleinkinderen in Dublin. De winters zijn nu niet zo streng meer als 40 jaar geleden. Er valt ook minder sneeuw. In 1972 hadden wij een sneeuwstorm, zo erg dat de wegen vier dagen afgesloten waren. Mijn man en zoon konden toen niet thuis komen van hun werk. Ik had toen 10 schoolkinderen in huis, omdat die ook niet naar huis konden.
Canadezen zijn over het algemeen zeer vriendelijk en erg behulpzaam.

Dit is ons huis.

Ons gezin: Rika en Louis, achter v.l.n.r. Cathy, John, Susan en Dianne.