Jan woonde aan de Hoeksetraat te Schijf.
Geschreven door Nellie Goorden, sommige gedeelten in naam van Jan.

10 januari 1952, veel familieleden reden met de bus mee naar Schiphol om mij uit te zwaaien. Staande 2e en 3e van links Nelly en Jan.

21 januari 1953, na een jaar ging ik terug naar Schijf om met Nelly te trouwen, Getuigen waren Anneke Goorden (links) en Dien van Nijnatten.

5 april 1953, samen op de boot een nieuwe toekomst tegemoet.

Zo ben ik dan op 10 januari 1952 vertrokken naar Canada. De reis ging per vliegtuig van Amsterdam naar Morewood in Ontario. Via het emigratiebureau had ik daar werk gekregen. Daar heb ik een maand of vier gewerkt.

Nog een keer met de familie op de foto. Voorste rij v.l.n.r. moeder en vader Goorden, Jan, Nelly, Rika van Nijnatten, Jan Jorissen.

In het voorjaar ben ik naar Watford gereisd, waar Janus Kustermans, een goede bekende van mij, woonde. Ik heb er de hele zomer gewerkt in de bietenteelt en later in de tabak. In het najaar heb ik nog in een zoutfabriek gewerkt.
Na een jaar op verkenning geweest te zijn, wist ik dat hier mijn toekomst lag.
Op 5 december 1952 ben ik terug naar Holland gegaan om mijn toekomstige vrouw Nellie te gaan halen. Wij zijn 21 januari 1953 getrouwd en gingen samen op 8 april 1953 op weg, onze nieuwe toekomst tegemoet. We vertrokken met de boot vanuit Rotterdam. Daar werden heel wat tranen gelaten, want iedereen dacht "die zien we nooit meer terug. Zo ver weg naar het land van de beren en de Indianen."

Juni 1958, vader en moeder van Nijnatten en moeder Goorden op bezoek.

Onze hele familie.

Ik (Nellie) zal deze bootreis wel nooit vergeten. Tien dagen op de boot en al die tijd ziek geweest. Ik kon niet eten of drinken, maar zo gauw we in Halifax in de haven aankwamen was het over. In Halifax zijn we in de trein gestapt en na twee dagen en twee nachten kwamen we in Wyoming aan. Hier woonde Janus van Nijnatten, een broer van onze Jan. We hebben een week bij hem ingewoond. In die tijd vond onze Jan werk bij een boer in Wallaceburg, ongeveer een uur rijden van Janus vandaan. Toen begon het echte leven.

De taal was heel moeilijk, vooral voor mij, maar we hadden geen keuze. We moesten die zo vlug mogelijk leren. Wij hadden voordat we weggingen twee winters Engelse les gehad, en dat hielp toch wel veel.
Van de boer, waarbij wij werkten, kregen wij een klein huisje om in te wonen. Wij kregen vrij wonen, melk en elektriciteit, en onze Jan verdiende 125 dollar in de maand. Het leven was heel goedkoop en wij stelden ook geen eisen.
Wij verbouwden samen met de boer tomaten. De boer had het land en wij waren niet bang van werken.

Wij moesten proberen om wat geld te sparen, want we waren toch naar Canada gegaan om te boeren. In Nederland was toen daarvoor geen mogelijkheid. Dat veranderde echter heel vlug toen wij allemaal weg waren. In oktober 1953 is onze eerste dochter Annie geboren. In de zomer, wanneer er niet veel werk was in de tomatenteelt, hadden wij nog tijd over om bieten op een te zetten. En maar werken, van 's morgens vroeg tot's avonds laat.
In februari 1955 werd onze tweede dochter Nellie geboren. Voor dit gebeuren bracht de boer water in ons huis. Van te voren moesten wij altijd naar de overkant van de weg om water te halen voor al ons gebruik.
In de winter was er niet veel werk bij de boer, zodoende ging onze Jan dan werken op een fabriek waar draineerbuisjes gemaakt werden. Dat was maar een paar kilometer van ons vandaan. Onze eerste zoon Peter werd geboren in maart 1957. Nu werd ons huisje toch wel een beetje klein.

Slechts 1 slaapkamer en drie kinderen, maar daar konden we niet bij stil blijven staan, het leven ging door. Later in dat jaar begonnen we toch eens uit te kijken naar een boerderij. Rond Wallaceburg was alles heel duur. Janus van Nijnatten, die inmiddels al een boerderij gehuurd had, en van plan was om te gaan kopen, raadde ons aan die kant op te komen.

Daar hebben we dan ook een boerderij gevonden, die we in mei 1958 gekocht hebben. De boerderij lag dicht bij de Katholieke kerk en school. Dat vonden wij heel belangrijk. Wij begonnen te boeren met 1 koe en 10 zeugen. Onze Jan moest er nog bij gaan werken en kwam terecht bij een groot meelbedrijf (coöperatie). We moesten wel hele lange dagen maken.

In juni 1958 kwamen onze ouders voor de eerste keer over. Jan zijn vader en moeder en mijn moeder. Mijn vader durfde niet te vliegen en was daarom in Holland gebleven. Omdat het zo'n verre reis was, bleven ze twee maanden. Achteraf vond mijn moeder dat toch veel te lang. Terwijl zij hier waren, werd onze derde dochter Marguerite in augustus geboren.
Dat najaar kochten wij nog 7 koeien bij. Die moesten allemaal met de hand gemolken worden. Dit bleef ongeveer een jaar zo.

De eerste winter op de boerderij was heel streng met veel sneeuw. Zulke strenge winters waren wij niet gewend in Wallaceburg, dat meer zuidelijk gelegen was.
Cynthia, onze vierde dochter, werd geboren in februari 1961. In de zomer van 1962 wilde ik toch weleens naar Holland. Dat kwam goed uit want de jongste mocht meereizen voor 25 dollar. De anderen konden thuis blijven bij onze Jan. Ik ging voor drie weken (dat vond ik ook te lang).
Casey, onze tweede zoon, werd geboren in 1963. We kochten ook meer land bij. Meestal bos, dat we eerst moesten rooien; wat een werk. In 1965 kwamen mijn moeder, tante en zuster over.

Ondertussen bleef de familie uitbreiden en in 1966 kwam dochter nummer 5, Christine. We kochten in 1966 nog een andere boerderij bij en hebben in totaal 235 gemet grond. Ondertussen werd alles veel gemakkelijker op de boerderij. De stal werd omgebouwd met een helling erin voor de mest en silo's erbij voor mais.
Om de gouden bruiloft van zijn ouders mee te vieren ging onze Jan in 1968 voor de eerste keer terug naar Holland.
Door de geboorte in oktober 1969 van Linda, onze zesde dochter, werd ons huisgezin compleet.

Onze oudste dochter Annie is verpleegster. Ze is getrouwd en ze hebben twee kinderen. Zij hebben een varkensbedrijf.
Nellie is X-ray technician (röntgentechnoloog), is getrouwd en ze hebben twee kinderen. Ze wonen in B.C. Haar man werkt voor de tv.
Peter is getrouwd. Zij hebben twee kinderen. Ze hebben een varkens- en kippenbedrijf.
Marguerite is getrouwd en ze hebben twee kinderen. Zij werkt op de bank en ze hebben daarbij ook een melkbedrijf.
Cynthia is getrouwd en woont in Edmonton, Alberta. Zij werkt daar op de bank en haar man werkt voor een oliefirma. Ze hebben twee kinderen.
Casey is getrouwd. Zij hebben twee kinderen. Ze hebben een varkens- en kippenbedrijf.
Christine is getrouwd en woont in Goderich. Zij is X-ray technician (röntgentechnoloog). Ze hebben een zaak voor gazononderhoud.
Linda is nog op school. Zij wil graag op een reisbureau gaan werken.

Ondertussen krijgt onze Jan zijn pensioen, maar we boeren nog gewoon door. Wij hebben nu 500 mestvarkens en zo rond de 80 stuks mestvee.
Als we gezond blijven, kunnen we dat nog verschillende jaren volhouden.

Onze boerderij vanuit de lucht gezien.